Die grote,
kleine wereld,
Ken je dat? Er ligt een envelop op de deurmat, geadresseerd aan de familie Peter
Geertsema, een keurig witte briefomslag, een wat duurdere uitvoering, met stemmig
grijze zegels, hij ligt tussen de gamma en de blokkerfolders? Van wie kan dat
zijn?
Ik maak de
envelop open en ik zie een foto van een blakende gezonde man van net 60? Even
denk ik, o een jubileum, maar dat duurt niet lang. Gelijk lees ik het bericht
Eddy is overleden op 22 augustus, met daarachter de voornamen van zijn kinderen
en kleinkinderen.
Voor mij kwam
dit bericht volledig onverwacht, ik heb de familie nog niet gesproken maar ik
denk niet dat het plotseling is geweest.
Ik ken de
familie Storme al iets van 25 jaar. Eddy had een biologische bakkerij in het
hele kleine dorpje Boezinge. Met hart en ziel bakte hij daar biologisch brood
voor de omgeving van Ieper. Niet zomaar biologisch brood, nee volgens hem was
het beste graan, niet goed genoeg voor zijn brood. We hebben in de jaren een
vriendschapsband gekregen.
Eddy was een
zogenaamde alternatieve bakker, een geuzennaam vond hij. Hij, tegen de rest van
de wereld, was samen met zijn vrouw tegen alles wat ongezond en onnatuurlijk was.
Hij had een grote gele bezorgbus met een grote sticker, 'atoomenergie? nee
bedankt!' er op.
Zeer
ongewoon voor middenstanders en zeker in België. In de begin periode had ik nog
hele kleine kinderen, zijn kinderen waren allemaal net wat ouder. Zo had ik
kleuterpubers en hij echte pubers. Toen ik pubers had, had hij volwassen
kinderen. Hij zei tegen mij; blijf u kinderen overladen met liefde: het zal zich
terugbetalen. Ik spreek uit ervaring, zei hij!
Ik denk met
heel veel plezier terug aan de donderdagmiddagen, toen we wel eens afspraken in
Boezinge. We spraken veel over de reizen de hij gemaakt had. Met de bus naar
Rome, maar ook de mooie reizen naar Zuid Amerika. Eddy kon het zo vertellen, zo
gedetailleerd dat je het gevoel had naast hem in de bus te zitten. Ook wist hij
er altijd wel een soort moralistische boodschap in te verpakken. Van hem kon ik
dat goed verdragen.
Toen Eddy
moest stoppen met zijn bakkerij, bezocht ik hem nog regelmatig. Het waren
altijd fijne, hartelijke bezoekjes, maar hij was niet meer de bakker, van die
bakker heeft hij afscheid moeten nemen. Er waren andere passies in zijn leven
gekomen, een studie kunst, zijn kleinkinderen leren koekjesbakken en natuurlijk
meer reizen. Vaak bekeken we dan de foto’s in een albumpje, want Eddy geloofde niet
in digitale fotografie, hij bleef zijn kodak gebruiken. Daarom kreeg ik altijd
rond de kerst een foto, die wel digitaal was per mail. Op die foto stonden,
kinderen kleinkinderen zijn vrouw en hij zelf. Ik denk dat zijn kinderen die
naar hem mailden. Ik stuurde altijd onze kerst-familiefoto terug. Dat ik dit
jaar geen foto kreeg, is denk ik al een teken geweest dat het niet goed ging
met Eddy, ik had dit moeten zien als een signaal!
Een fijn
mens heeft deze grote, boze wereld verlaten. Wat Eddy precies geloofde weet ik
niet, misschien is er wel een leven na dit leven. Misschien wil zijn ziel wel
volmaakte rust, maar eigenlijk denk ik, als er leven na dit leven is, dat Eddy
vast ergens staat te babbelen. Praten over grote en kleine dingen... Hij zal zijn
gesprekspartners daar eindeloos prikkelen om vooral na te denken, voordat ze wat
zeggen. Ook zal hij eindeloos luisteren en ik weet zeker, hij zal zijn hoofd
schudden en er het zijne van denken en zeggen!
Eddy,
bedankt voor wie je was, het was fijn om altijd een luisterend oor te vinden. Je was een
man die ook wel eens zei dat ik het helemaal bij het verkeerde eind had en het
helemaal niet goed zag en dat ook nog eens kon onderbouwen.
Eddy ik zal
je missen,
Peter
Geertsema
