Pasen 2018
Pasen 2013 om precies te zijn op Witte Donderdag schreef ik een blog, mijn moeder was gevallen, ze had haar heup gebroken en lag in het ziekenhuis in Groningen. Deze vijf jaar zijn voorbij gevlogen en wat is er veel gebeurd in het afgelopen lustrum. Natuurlijk zijn er veel mooie en bijzondere dingen gebeurd, maar mijn persoonlijk zielenleed is de weg die mijn mam af moet leggen.
Ik heb een paar hele spannende weken gehad. Mijn moeder is heel erg ziek geweest. De wintergriep heeft haar weken in de houdgreep genomen. Het ging slechter en slechter met haar, ze dronk nauwelijks nog, ze wilde alleen nog eten met een lichte dwang. Haar laatste stukje bezieling lijkt haar te gaan verlaten. Ze valt af en eerlijk, de dokter is niet positief. Mijn mam is niet alleen geestelijk ziek maar ook haar lichaam is nu heel erg ziek. Ik heb het heel erg moeilijk gehad, de vraag ‘’wat moeten we nu?’’ wordt gesteld. Vijf jaar geleden zei ze tegen mij, maar ik ga weer lopen hoor, nu zegt ze: ‘’loat mie moar, ik goa noar moeke.’’ (laat me maar ik ga naar moeder). In het ziekenhuis lag ze vijf jaar geleden onder een Paas-geel dekentje, geel: de kleur van optimisme en mentale activiteit. Nu ligt ze onder fantasieloze witte lakens.
Er volgt een week waarin ik mijzelf min of meer kwijt ben, ik weet zelfs niet meer wat ik moet hopen. Ik leef tussen hoop en vrees en hou er rekening mee dat mam komt te overlijden. Ik informeer mijn kinderen min of meer en bereid mijzelf voor.
Ik wil alleen maar het beste voor haar, maar wie weet wat op dit moment het beste voor haar is?
Het antwoord geeft mam zelf, haar lichaam zegt dat het niet haar tijd is. Hoe ziek haar geest ook is, haar lichaam besluit om de griep niet te laten winnen en mam knapt langzaam weer op.
De bezorgdheid, het gevoel van rouw, de angst om haar echt helemaal te verliezen, mijn voorbereiding op het afscheid, dat gevoel blijft nog een poosje in mijn lichaam. Ik voel mij kwetsbaar en raak gemakkelijk uit mijn balans en mijn geest speelt s’nacht en overdag rare spelletjes met mij.
Ik was erg blij om vandaag te horen dat mam buiten geweest was, ze had gewandeld met haar vriend. Ze heeft de gele narcissen zien bloeien, misschien wel een zonnestraal op haar gezicht gehad.
Deze vriend heeft ze al heel lang en ondanks zijn eigen broze gezondheid bezoekt hij haar nog wekelijks. Dit allemaal zonder telefoontje, zonder mailtje of berichtje in agenda of schrift, daar heeft hij geen boodschap aan. Hij wil gewoon even bij zijn oude vriendin zitten, mijn moeder, zijn vriendin die heel erg ziek is en afgelopen weken niet alleen mentaal maar ook fysiek lijdt.
Vanaf mam haar kamer ziet ze de Martinitoren niet, ik denk ook niet dat ze over 6 weken de Pinksterklokken kan horen luiden. Maar wat ben ik blij dat ze weer een slag heeft gewonnen.
Gehavend, maar niet gebroken.
De link naar de blog uit 2013
Witte Donderdag 2013, om nooit te vergeten
Ik draag deze blog op aan mijn jongste zusje, we wonen beiden redelijk ver van Groningen vol bewondering ervaar ik steeds weer in dit soort situaties hoe sterk ze is.
Peter