Bedankt voor je inzet en belangstelling, een mooie bos bloemen en een ‘hartelijk dank’ kaart. Dit was het afscheid van mijn loopbaan als vrijwilliger bij Ter Schorre.
Vlak voor onze vakantie ben ik gestopt als vrijwilliger bij het Centrum van Zorg, hier in Terneuzen. Net zoals toen ik aan het vrijwilligerswerk begon, heb ik ook over het stoppen lang nagedacht. De omstandigheden veranderen, het (vrijwilligers) werk gaat veranderen en niet in de laatste plaats, denk ik dat ook ikzelf veranderd ben.
Toen de eerste symptomen van Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd werden, besefte ik dat ik geen idee had van wat ons te wachten stond. Wat ik mij gelijktijdig besefte, was dat ik niet zoveel voor haar zou kunnen betekenen als ik zou willen. Even een kopje koffie, een avond iets leuks doen, een boodschapje of snel even iets voor haar regelen, door die 400 kilometer tussen ons ga ik een moeizame tijd tegemoet. Dit gevoel heeft al die jaren dat mijn moeder ziek was aan me geknaagd. Ik besluit om ervaring op te doen in het Zorgcentrum, dit ga ik als vrijwilliger doen. In het Zorgcentrum was op dat moment een programma dat ‘Het Verenigingsleven’ heette. Hoewel ikzelf zeker geen verenigingsmens ben, heb ik meteen een klik met dat idee en besluit vrijwilliger te worden op de filmavonden. Alles valt op zijn plaats, ik kom in aanraking met wat ons te wachten staat, ik kan de mensen een leuke avond bezorgen en kan mijn oor te luister leggen bij de zorgprofessionals. Ik bezorg de oudere mensen aan deze kant van het land een leuke avond en ik hoop en vertrouw erop dat vrijwilligers aan de andere kant van het land dat voor mijn moeder doen! Een win win situatie?
Na al die jaren kijk ik terug op prachtige, waardevolle filmavonden. Het ging als volgt: we zetten het zaaltje klaar en probeerden het zo gezellig mogelijk in te richten, we haalden de mensen op en trakteerden ze op een korte wandeling. In het zaaltje van de vereniging was er koffie met iets erbij, een praatje en daarna was er beeld en geluid. Vaak maakte het voor de mensen niet zo heel veel uit wat er te zien of te horen was, op een of andere manier kwam er altijd iets herkenbaars voorbij. Tussendoor kon er rustig wat gepraat worden over wat ze herkenden. Het ging er vooral om even buiten en eruit te zijn, andere mensen te ontmoeten in een andere omgeving.
Ikzelf leerde hoe ik me moest gedragen in het huis, in de kamers, naar de bewoners en het verzorgend personeel. De mooiste herinneringen heb ik aan de wandelingen van de huisjes naar het zaaltje. Ik heb al die jaren de seizoenen voorbij zien komen. Ik heb de mensen zien genieten van een zwoele zomeravond, van een koude winteravond, van de volle maan en de maanloze avonden. We hebben vogels zien nestelen en één of twee keer per jaar een avond genoten van de bloei van de Japanse Kers. Ik heb dat stuk gelopen met mopperende, met zwijgende en ook met uitbundige mensen. Altijd probeer ik hoe dan ook een praatje te maken ook al was dat soms elke week hetzelfde, ik ging voor dat ene heldere moment!
Hoogtepunten waren onder andere pannenkoeken eten met de buurt en één keer een kerstavond met de scholen. Als we het toch over dat ene heldere moment hebben, dan was het die avond dat de denkbeeldige mist optrok bij heel veel mensen, natuurlijk kwamen met het verdwijnen van de mist ook de tranen. Ik denk altijd aan hoe bij het kerstlied ‘The First Noël’, die we die avond ook zongen een vrouw dit meezong in vloeiend frans, met dikke tranen in haar ogen.
Aan alles komt een einde, zo ook aan de invulling van deze avonden al dan niet onder invloed van Corona. (laten we het nog maar een keer gebruiken dan) Ik kijk terug op enorm waardevolle jaren, ik kon geleidelijk mezelf voorbereiden op wat mij te wachten stond. Ik hoop dat ik een groep mensen af en toe een leuke avond heb bezorgd.
Het was waardevol om met collega vrijwilligers en de begeleiding deze avonden te doen. Er was altijd wel ruimte om van gedachten te wisselen, als je ergens mee zat was er ruimte en aandacht voor elkaar. In al die jaren gebeurt er natuurlijk van alles, ik heb vanaf de zijlijn gezien hoe onmogelijke dilemma's besproken en opgelost moesten worden.
Ik heb heel veel respect gekregen voor bijna al het zorgpersoneel, ik heb het spanningsveld gezien en gevoeld tussen de professionals en de vrijwilligers, maar met tijd en goede wil komen ze er altijd uit.
SVRZ/Ter Schorre, bedankt voor de kaart, bedankt voor de bloemen.
Eigenlijk moet ik jullie bedanken, bedanken dat ik de gelegenheid kreeg om iets te doen voor andere mensen, dat ik daarmee mezelf geestelijk kon verrijken en waardevolle dingen geleerd heb.
Peter Geertsema
