Zo gleed ons tweeëndertigste huwelijksjaar voorbij.
Vandaag zijn we 32 jaar getrouwd en het houdt ons meer bezig dan de andere jaren. Het is voor ons altijd een hoogtijdag, een dag die genoemd moet worden, waar we aandacht aan besteden. De dag laat zich lang van te voren aankondigen, het fluitekruid gaat bloeien, de Japanse Kers gaat bloesemen, het wordt warmer buiten, een nieuw seizoen dient zich aan! Onze trouwdag is nooit een dag geweest die ongemerkt voorbij zal gaan, dat willen we ook dit jaar niet.
We hebben het vaak over onze trouwdag: "weet je nog?", en de trouwdag passeert alsof het gisteren was tijdens deze gesprekjes. Hoe zou het met die of die zijn en hoe zal het volgend jaar zijn, vragen we ons dan af. Dat vooruitkijken gaat steeds belangrijker worden, we zien nieuwe relaties ontstaan, er komen nieuwe mensen in ons leven en in ons hart.
Onze kinderen ontwikkelen zich tot volwassen mensen, waar we stuk voor stuk enorm trots op zijn, maar vooral zien we onze prachtige kleindochter opgroeien. We hadden 32 jaar geleden nooit gedacht dat dit zo'n geluksfactor zou zijn in het leven.
Tweeëndertig jaar is niet niets, en het ging ook niet vanzelf. De meesten kennen de omstandigheden in onze familie op dit moment. Het is goedkoop en gemakkelijk om daar naar te refereren als goed of slecht, dat doe ik niet! Een huwelijk moet werken, dat moet je alle twee willen, je moet ervoor willen en kunnen werken. Lukt dit, dan is het een plezier om het 32 jaar vol te houden. Ik ben met de liefste vrouw van de wereld getrouwd. Ook na 32 jaar huwelijk kan ze die dingen tegen mij zeggen die ik nodig heb op dat moment, of ze zegt de dingen die mij dat perspectief laten zien waar ik nooit zelf aan gedacht heb. Trea is de vrouw van de balans, de balans in haar en in ons leven. Ik denk dat dat in het kort gezegd ook voor ons huwelijk geldt, het is in balans en als het eens uit balans is, dan doen we samen ons best om de balans te herstellen.
Ik was in de bloemenwinkel, voor een bos bloemen. De man van mijn leeftijd deed enorm zijn best om er wat moois van te maken. "Mag ik u feliciteren?" vraagt hij mij, "natuurlijk" antwoord ik, "is het voor uw trouwdag?" vraagt hij. “Het kan bijna niet anders kort na Moederdag, op een doordeweekse dag”. We moesten er samen om lachen. "Maak er maar een mooi volgend huwelijksjaar van", zegt hij. Dat ben ik zeer zeker van plan, besluit ik.
Net zo trots als 32 jaar geleden neem ik het bosje bloemen in ontvangst en zal het met dezelfde trots en verliefd gevoel aan mijn vrouw geven.
 |
| ©pgtva |
Peter Geertsema