Valt er wat te vieren dan? Nou, voor mij vandaag wel! Vandaag vier ik mijn 59ste verjaardag, mijn zestigste levensjaar is aanstaande. Halverwege mijn negenenvijftigste levensjaar was het nog even spannend hoe dat jaar zou verlopen, maar gelukkig, ik heb het jaar vol vertrouwen afgemaakt.
Het is nog vroeg, de zon komt op over het karstgebergte van Rammang Rammang in Zuid-Sulawesi. Karstgebergten komen overal op de wereld voor. Het zijn plaatsen waar kalkzandsteen aan de oppervlakte komt door verwering en door zuur in het water krijg je prachtige formaties. We gaan het allemaal zien vandaag. De eigenaresse rommelt hier al in haar keuken, ik hoor de kopjes rammelen, de dag is begonnen.
Ook hier in Sulawesi wordt er veel gevierd. We zijn tal van bruiloften gepasseerd. Piepjonge stellen beloven elkaar voor eeuwig trouw, het hele dorp is versierd en alle bewoners vieren en eten mee. Geel en wit zijn de hoofdkleuren en de keiharde muziek maakt dat ze zeker weten dat er iets te vieren is. Ook rondom het sterven, de periode van ‘het ziek zijn', het uiteindelijke, het laatste afscheid, staat bol van de vieringen en ceremoniële dagen. Ook lijkt het of ze het hele jaar kerst vieren, op heel onze route komen we regelmatig versierde kerstbomen tegen. De echte bedoeling van de kerstboom of het laten hangen van de kerstversiering is dat je voorzichtig en niet provocerend kunt laten zien dat het een christelijke, protestantse gemeenschap is. De andere religies doen het over het algemeen minder omzichtig!
Nu zijn we in een meer toeristische streek, veel lokale toeristen, dagjesmensen, maar niet veel internationale toeristen. Wat Duitse, soms een Franse toerist, verder is het aangenaam. De mensen hier vieren ook dat de corona voorbij is. Die jaren hebben er heel zwaar ingehakt bij de mensen van Sulawesi. Ze leven eigenlijk van het toerisme, het stukje extra, je kinderen naar school kunnen laten gaan, maar voor velen ook het hebben van voldoende eten. Dat viel weg met corona, tijdens de lange isolatie van Indonesië. We weten dit van een Nederlandse hier. Zij heeft zich met tomeloos veel energie ingezet in die periode, ze vertelde dat mensen, normaal werkzaam in de toeristensector, zelfs honger hebben geleden. Ze hebben het hier zwaar gehad.
Wij bereiden ons voor op de feestdag hier. We zitten in een kleine homestay, ze hebben in het water steigers gebouwd en hebben tien huisjes van riet en bamboe gemaakt. Er zijn geen voorzieningen, alleen een ventilator en een koude douche, het bed is prima. Mevrouw heeft een keuken waar ze gisteren een heerlijke maaltijd maakte, verse ananas met kip, pepertjes en gember, dit samen met verse mie en een grote Bintang en een bananenshake. Wel staat op het terrasje een grote koelkast met drinken. Gisteravond keken we samen met haar man volleybal, hij spreekt redelijk Engels. Hij is van de Molukken en maakt ons meteen enthousiast met zijn fotoboek over zijn eilanden. Natuurlijk heeft hij contacten die ons daar kunnen gidsen enzovoort, we zien wel. Op deze manier reizen is mooi, je ziet veel, de lokale mensen kennen de weg en de plekjes waar je moet zijn. Er is echter een groot verschil in energieniveaus van de dertigjarige gidsen en chauffeurs en de eind vijftig niet zo superfitte Europeanen. Het is bijna altijd goed gegaan, we sturen zelf bij, houden de vinger aan de pols, zeg maar, we cancelen soms gewoon iets, anders ben je de hele dag met ze onderweg. Onze chauffeur vond dat eerst wel heel vreemd dat we soms om 13.00 na de lunch terug wilden. We wilden lekker lezen of niets doen, gewoon relaxen en vakantie. Ik moet zeggen, hij heeft zich snel aangepast, hij vindt het ook wel lekker volgens mij.
Gistermiddag zijn we zelf nog wat gaan wandelen naar het dorpje en de omliggende terrassen voor de rijst en de tuinen. De kinderen hebben vakantie, overal hoor je en zie je ze, ze vinden het net zo leuk om ons te begroeten als wij hen. Bij een irrigatiekanaaltje spelen twee jongens, ze hebben bootjes gemaakt aan een stok met een touw. Op het bootje hebben ze met een limonadeblikje en wat stokjes een soort van buitenboordmotor gemaakt die ook nog geluid maakt. Ze rennen samen over de rand van het kanaaltje, he Belanda he, van Basten, Gullit en Johan Cruyff? We kijken een poosje naar de kinderen, eigenlijk staan we gewoon te genieten.
Terug bij ons huisje gaat Trea zitten schrijven op het terras, ik loop nog wat rond. Er zijn jonge mensen, studenten, aangekomen, dat trekt mijn aandacht. Ze hebben een opdracht om hier de streek in beeld te brengen. Trots laten ze mij hun uitrusting zien. Ze komen van de stad, hier vlakbij. We babbelen eindeloos, zittend op de steiger en zwaaiend samen naar de bootjes. De studenten spreken goed Engels, ik vraag ze waar ze trots op zijn, wat ze graag willen veranderen, hoe ze willen leven in hun toekomst, wat hun zorgen zijn, enzovoort. Ach, lieve meelezers, het is overal op de wereld hetzelfde. Grenzeloze ambities, grote en mooie plannen, maar ook trouwen met een knappe man, een huisje, een vogel in een kooitje en veel baby's!
MAAR, eerst en dat is het allerbelangrijkste ook hier, een beetje genieten van het leven, ze willen het leven vieren voordat ze oud zijn en krom lopen.
Ik geef ze groot gelijk!
Ze willen nog even met me op de foto, dan stappen ze in hun bootje op weg, op weg naar hun toekomst? Ik hoop dat ze er iets van maken, als maar 10% van de ambities uitkomen dan komt het vast goed hier.
Ik wens ze een behouden vaart.
Terwijl ze weg varen zwaait een van de meiden als laatste, ze maakt een hartje met haar vingers, en roept over het water: "I love you mister, I love you!" Nou, dat deed me heel veel, de tranen sprongen in mijn ogen.
