Het is nog vroeg, nauwelijks licht en er waait een frisse bries vanaf de Atlantische oceaan. Eigenlijk is het nog te vroeg, ik werd wakker van opgewekte kreten aan de vloedlijn. Het zijn jonge mensen, ze zijn nog van gisteren en nemen nog even een duik in het koude water voordat ze gaan slapen.
We zijn afgezakt naar het westen en niet zo ver meer van het westelijke puntje van de Algarve. We zitten op de typische rotsen in een hotel, wel met uitzicht gelukkig. Het is hier prachtig de roodgele kustlijn, grote agaves, dadelpalmen, blauwe lucht en het blauwe water van de oceaan. Gisteren kwamen we van het plekje Loule, een mooi plekje in het binnenland. Loule is niet toeristisch, op zaterdag is er een grote markt, de lokale bevolking komt hun waren kopen en verkopen. De Portugezen spreken af na het doen van hun inkopen met familie op de talloze pleintjes voor koffie en hun drankjes. Zonder problemen mogen wij erbij zitten, we worden niet opgemerkt als toerist, we zijn ook gewoon de weekendgasten van Loulé. We hadden een leuk gastvrij hotel, zonder poespas, ook aan zo’n sfeervol plein met de kenmerkende paarse jacaranda bomen, jacaranda betekent "geurig", en de boom staat voor wijsheid, wedergeboorte, rijkdom en geluk.
De mensen in deze streek zijn echt heel vriendelijk en behulpzaam. Dit merken we steeds weer. Het zuiden van de Algarve is toeristisch, de lokale bevolking is geduldig, aardig en gewoon correct. Het verwondert ons eigenlijk wel een beetje, misschien zijn we dit niet meer zo gewend? Ook in het verkeer, gisteren in Loulé wilde een wat ouder stel, snel voor mij langs door het stoplicht. Deze auto werd stilgezet door een voetganger, de automobilist werd met Portugees drama en opgeheven vinger toegesproken. We vonden het opvallend!
We hebben het erover dat het veel gemakkelijker is om gewoon aardig te zijn, leuke en aardige dingen te zeggen en niet altijd overal wat achter te zoeken. Ik ben wel een beetje een aanhanger van het stoïcisme, “geluk is het bijproduct”. Ik moet nog veel oefenen in het niet emotioneel laten reageren van mijn lichaam.
Lopend over deze mooie markt stelt zich plotseling een groep studenten op van de universiteit van de Algarve, Trea had net gezegd: er is nog helemaal geen muziek! Deze groep noemde zich “Real Tuna Infantina”. Prachtige, mooie, jonge studenten, ze zingen zulke mooie volksliederen, met zoveel expressie en vreugde. Zonder een woord Portugees te spreken, voelen we waar ze over zingen. Ze stralen liefde uit, voor elkaar, de mensen die mee mogen genieten, voor iedereen die luistert.
Ik kon er niets aan doen maar de brok in mijn keel kreeg ik maar moeilijk weggeslikt, we hebben weer een dosis geluk mogen ontvangen!
Wie ze eens wil horen zingen, kijk maar eens op YouTube of anders eens een bezoek brengen aan de zaterdagmarkt van Loulé.
Vanaf Loulé rijden we naar het zuiden van Lagos, 90 kilometer per uur over de snelweg, wie doet ons wat? Nu heb ik het niet zo op zandstranden, ook het Portugees strandzand plakt overal op je lichaam, maar dit is wel een heel mooi strand. We liggen wat en we spelen wat in de woeste vloedlijn. Trea waagt zich nog even in het water, we maken wat foto’s (voor boven de kachel?) en plotseling ben ik kletsnat van een golf. Dan beseffen we ons dat het al later in de middag is, dat we vroeg ontbeten hebben, we moeten iets zoeken om te eten. We voelen ons beiden 'hangry’ worden, ik kan het lastig verbergen. Al mijn goede voornemens ten spijt, de wil om gewoon aardig te zijn, problemen uit de weg gaan, mijn lot accepteren. Ik weet heel goed dat het gemakkelijker is om gewoon aardig te zijn, ja juist dan gebeurt het mij! Mijn honger chagrijn wint het van hoe ik eigenlijk wil zijn en vind ik het plotseling nodig een punt te maken van een futiliteit. Ik denk er nog veel over na en zal de spiegel mezelf ook weer eens voorhouden!
Ook de oude automobilist in Loulé, ook de Brit die mij voor mijn gevoel gefrustreerd aanreed met een kinderwagen terwijl ik stond te luisteren, juist die verkoper in dat winkeltje, we zullen allemaal wel een onze reden hebben om anders te reageren als dat we eigenlijk zouden willen of zoals we het verwachten van de ander. Gelukkig krijgen we ontelbare kansen om het beter te doen.
Juist nu zie ik vanaf het terras waar ik al een tijdje zit, dolfijnen springen, de brengers van harmonie en balans, symbool van geluk en verbondenheid met de natuur.
Dat moet helemaal goed komen hier.
