Mag ik dan bij jou?

Het is al weer een paar weken geleden  dat wij in het concentratie en vernietigingskamp Auschwitz waren. We hebben na deze studiedag daar de tijd genomen en een plaats gezocht om het bezoek een plaats te geven en te verwerken. Ik had me voorgesteld om het daar van mij af te schrijven, maar dat is er niet van gekomen. Zelfs in het  Benedictijnen-klooster zijn er te veel afleidingen om je gedachten op papier te zetten. Maar dat het in mijn hoofd blijft zitten, is duidelijk en ik weet zelf dat het er wel uit gaat komen!

Dat gebeurde dan gistermiddag.

Natuurlijk heb ik de foto's en de beelden gezien van het driejarig jongetje dat verdronken is. Als iets mij aangrijpt, is het wel kinderleed en de dingen die met kinderen gebeuren. Een van de meest aangrijpende dingen die ik in Auschwitz heb gezien, waren kindertekeningen  op de muren van de barakken . Het maakte pijnlijk duidelijk dat de muren waar we langs lopen ooit de verstopplekjes van kinderen waren, waar ze hun laatste uren hebben doorgebracht.  De tekeningen zijn heel  herkenbaar en van alle tijden. 

Ik zie al een paar dagen volle treinen; volle perrons met vluchtelingen; mensen op de vlucht voor oorlog; mensen op weg naar een leefbaar bestaan, verdreven van de plaatsen waar ze geboren zijn, getrouwd, waar zij kinderen kregen en hun ouders  hebben begraven.  Mensen,  opgejaagd om te vertrekken van alles wat ze dierbaar is. Al deze mensen, op zoek naar een veilige plaats en een beter bestaan. En ook hier zie ik weer de beelden die ik zag in Auschwitz. Volle treinen, volle perrons met gewapende mannen in uniform. Ook de (meeste) Joden vertrokken, omdat ze dachten op weg te zijn naar een beter bestaan. Hun hele hebben en houden hadden ze bij zich. Ze waren verraden, verstoten en verkocht en niet meer welkom in hun steden en dorpen!

Ik zie mensen op die snelweg lopen waar wij vorige week nog op cruise-controll reden  om maar zo snel mogelijk weer naar ons veilig Nederland te rijden.  Ik zie de beelden van mannen met gebroken benen op krukken,  mensen die geduwd worden in een rolstoel op weg naar...  Ja naar wat eigenlijk?

Weten deze vluchtelingen wat hen te wachten staat?  Ik weet wel waarvoor ze op de vlucht zijn. Ze vluchten voor oorlog;  voor een regime waar het normaal is dat homoseksuele mensen levend van een toren gegooid worden. Voor de plek waar vrouwen en kinderen die een ander geloof hebben verkocht worden als slaaf. Waar mannen ceremonieel onthoofd worden. Waar mensen levend verbrand worden. En ook nu weer kan het niet anders of de korrelige zwart-wit beelden van Auschwitz  vallen naadloos over de ultra HD beelden die op de nieuwssites circuleren.

Wat nu?
Het is natuurlijk redelijk makkelijk om hier en daar eens een foto te 'liken' of te delen, een populistische' tweet'  op het toetsenbord te rammelen, eens  verontwaardig te reageren op de stroom  zogenaamde gelukszoekers die je kant op komen.  Maar wat is dan een oplossing?  Vluchtelingen zijn van alle tijden: er is gevlucht uit allerlei landen en werelddelen. Vluchtelingen zullen zich verspreiden over de rest van de wereld. Een klein gedeelte zal ooit wel weer eens terug keren naar hun geboortegrond.  Zo is het altijd gegaan.

Maar wij kunnen niet meer zeggen dat we het niet geweten hebben ! 

In een vorig blog schreef ik over de voorstelling van Claudia de Breij, aan het einde zong ze het liedje 'Mag ik dan bij jou', indrukwekkend en hoe je ook denkt over wat er nu aan onze grenzen gebeurt, dit liedje doet je wat. Wie voelt zich dan niet aangesproken door dat lied? 

                                           Claudia de Breij - Mag ik dan bij jou.

Peter Geertsema.