Kerstavond 2015

Kerstavond 2015.

De meest magische avond van het jaar is kerstavond en wat maakt het dat deze avond dan zo betoverend is?

Het is bijna precies zo donker als gisteravond en de daarop volgende nacht is bijna net zo lang als die van morgen. Het is dit jaar niet eens koud, het zou net zo goed een koude zomeravond kunnen zijn. Laat staan dat er ijs ligt, of sneeuw is gevallen. Het is iets anders: al een paar dagen probeer ik er achter te komen wat het zo anders maakt.

Misschien is het gevoel wel logisch, is het ons opgelegd en lopen wij gewoon in een val die half oktober al wordt opgezet door de winkels, de reclame op tv en de radio. Kerst zal het worden, hoe dan ook, daar zorgen we met elkaar wel voor! Ik ben daar blij mee, ik hou van kerst en nog veel meer van kerstavond. Het is voor mij een avond dat ik geniet van wat ik heb. Ik geniet van het jaar dat afloopt, dat zijn glans en kracht langzaam verliest.

Ik tel mijn zegeningen. Maar, het nieuwe jaar zal zich ontvouwen, hoe dan ook, daar is geen ontkomen aan.

Het afwachten van het nieuwe jaar, voelt een beetje als jaren geleden, toen Trea vertelde dat ze in verwachting was. Op de drempel van het onbekende stonden we met een zwangerschapstest in onze bevende handen. We vroegen ons dan af, wat zal het worden, een jongen, een meisje? Hoe zal het er uit zien, wat zal er allemaal veranderen, hoe zal het gaan en wij voelen onze twijfel, kunnen wij dat allemaal wel? 

Dat gevoel van geluk, de verwachtingen en het vertrouwen, de kerstavond, met muziek, kaarsjes een mooi versierde boom, lekker eten en drinken, de kinderen rond de tafel. Dat gevoel van vroeger, van thuis.
Onze moeder was er altijd en zeker toen ik de leeftijd had die mijn kinderen nu hebben.  Niets was haar teveel, op welk uur je ook binnen kwam, er was altijd een hartelijk ontvangst en iets te eten. Ik werkte jaren lang met de kerstperiode in de bakkerij en mijn vader wilde mij altijd halen of brengen welk onchristelijk uur ik ook begon te werken in de bakkerij. Nooit ben ik gaan werken met vuile kleren, daar zorgde mijn moeder wel voor. Wat hebben mijn ouders zich in gezet om met hun mogelijkheden elk jaar een gezellige, fijne kerst te hebben, hoe groot of juist hoe klein de groep ook was. Niet met cadeaus, of overdadig en overpriced eten voor de buhne, maar met een hapje en een drankje met een goed of een leuk gesprek. Het allerbelangrijkste was de onverdeelde aandacht voor elkaar, en niet te vergeten: de onvoorwaardelijke liefde voor je partner. Mijn vader en moeder hebben hier zelf altijd het goede voorbeeld in gegeven. ;)

Ik ben de oudste thuis en het is al lang geleden, maar ik ben getuige geweest van hun worsteling om (een beetje?) los te komen van de knellende hand van de kerk.  Ik heb hun queeste meegemaakt om de leegte van de kerk op te vullen, omdat ze de spiritualiteit van kerk niet ongestraft naast zich neer konden leggen. Ze hebben zich ontwikkeld precies zover als het in hun mogelijkheid lag. En dat hebben ze goed gedaan! In die tijd hebben mijn ouders zich ontdaan van hun ketenen en besloten vrije mensen en vrije denkers te worden.

De stille getuigen daarvan kwamen we tegen bij het

opruimen van het huis van mijn moeder. Mijn

jongste zusje is alles netjes aan het ordenen, het geeft een tijdsbeeld van ouders met puberkinderen in de roerige zeventiger- en tachtigerjaren. Het bestaat uit artikelen uit Vrij Nederland, artikelen uit de Ouders van Nu, prachtig verzameld en gebonden, notulen van het Interkerkelijk Vredesberaad, adhesiebetuigingen voor de Dwaze moeder van het Plaza de Mayo en Amnesty International, haar lidmaatschap van de ondernemingsraad. Veel controversiële knipsels uit kranten met kritiek op kerk en samenleving en de wetenschap.

 Ik ben gevormd in die tijd, ik ben daar geworden wie ik ben. Ik heb voor mijzelf leren denken, ik heb geleerd om vragen stellen en niet alles zomaar te accepteren. Natuurlijk heb ik ook daar mijn ruwe randjes gekregen, maar ik heb wel van mijn ouders geleerd hoe ik die randjes zó kan polijsten, dat ze geen gevaar vormen voor een ander!

 Ook voor mijn vader en moeder was de kerstavond een speciale avond. Ook dát heb ik van huis uit meegekregen. Jaren later waren ze die avond het liefst met zijn tweeën, om te luisteren naar de kerst samenzang. Logisch, want de kerk leg je volgens mij nooit helemaal naast je neer, zeker wanneer je als kind al meegenomen bent naar de kerstviering en dat geldt ook voor mijzelf!

Op deze kerstavond zullen wij geheel volgens onze eigen traditie hier aan tafel, met een beetje tv

op de achtergrond, kerstavond vieren. Een beetje eten en drinken, maar vooral aandacht en liefde voor elkaar. En natuurlijk gaan Trea en ik naar de Kerstnachtdienst van het Leger de Heils, dat proberen we elk jaar te doen. Als we niet om middernacht in de kerk zitten om elkaar een gezegend, goede kerst te wensen, dan wensen we dat elkaar dat op weg naar huis, we koesteren dat moment. We weten dat als we terug naar huis rijden de kinderen nog in de kamer zitten, om verder te gaan waar we gebleven waren voordat we naar de kerk gingen. Eigenlijk ga ik gewoon verder alsof ik nog maar net uit mijn ouderlijk huis vertrokken ben.

Eén ding mist er nog: de muziekvereniging In Corpore die in de kerstnacht door het dorp gaat met hun muzikanten en 'Ere zij God' hier onder de lantaarnpaal speelt. Dan zou het echt net als vroeger en als thuis zijn!

Ik maak een diepe buiging naar mijn ouders en naar iedereen die hoe dan ook altijd probeert om positief te zijn en er het beste van maakt onder welke omstandigheden dan ook!

Ik wens jullie een fijne kerst en een gelukkig voorspoedig  2016

Peter 24-12-2015