Er gaat ook wel eens iets mis.
Omdat we eigenlijk op de bonnefooi reizen, moeten we als we iets willen gaan doen dat ter plekke regelen. Meestal gaat dat gemakkelijk en leidt het tot leuke of aparte ontmoetingen. Het gaat ook wel eens niet goed, of eigenlijk niet zo als wij willen. Wij zijn in de staat Montana, we dachten vlak bij het Glacier National Park te zitten, dat lijkt tenminste zo op google maps. Wij kunnen we dat mooie park niet door met onze camper, we zijn domweg te lang. Dat wisten we wel al in Nederland.
De amerikanen die we hier ontmoeten hebben allemaal een extra wagen of een truck mee genomen die ze gebruiken voor dit soort tochten. Zoals gezegd moeten wij wat anders regelen, eerst wilden we een speciale tocht, met een rode, open bus maken. Helaas, deze tocht is helemaal volgeboekt. Ik wil niet een paar maanden van te voren al beslissen welke dag we het park gaan bezoeken. Je weet toch niet wat voor weer het wordt een paar weken voordien? Dan besluiten we een auto te huren, bij Sunnycars in Nederland. Door het gebrekkig internet komt de boeking niet door, terwijl wij denken dat wij al een auto gehuurd hebben. Voordat we daar achterzijn gaat er weer wat tijd over. Dan maar een auto hier huren... en dat ging ook weer erg lastig, veel vraag weinig aanbod!
Ook hebben we een tijdslot gekregen van 24 uur, dat is niet fijn, en haalt het avontuur wel een beetje uit de dag. Uiteindelijk kregen we onze auto en konden we het park doorkruisen.
Het was in éen woord prachtig, om 8.30 waren we al boven op de Loganpas. Bedenk wel dat het al twee uur rijden was... om maar eens een indruk te geven hoe enorm groot het hier is.
De eerste wandeling was naar een verborgen meer, over de bergweides langs de sneeuw. Veel wild hier, we zien de bighorn sheep, witte berggeiten en marmotten in alle soorten en maten. Later op de dag weer een prachtig hert, die zo ons pad kruist, onvoorstelbaar. De volgende wandeling is een stuk verder en ook weer een pittige. Al met al komen we vandaag, bijna op twintig kilometer uit. Deze kilometers maken we berg op en berg af. We voelen ons super fit en al het sporten wat we het hele jaar door doen, daar worden we nu voor beloond! Er zijn veel mensen van onze leeftijd en jonger en soms heel veel jonger die het niet halen om een hike te volbrengen. Wij hebben er twee gedaan! We besluiten hier ter plekke, dat we moeten blijven sporten als we dit willen blijven doen.
Onderweg ontmoeten we weer mensen van allerlei pluimage. We vinden een steen die is neergelegd doorr een groepje Amerikanen, deze steen reist en heeft een eigen Facebookpagina. Wij nemen hem mee naar Nederland.
Terwijl Trea naar de wc is spreek ik nog een oude man uit de staat Wisconsin, hij heet Jaap en komt oorspronkelijk uit Bedum, in het noorden van Groningen. Hij staat ook te wachten op zijn Amerikaanse vrouw waar hij al 50 jaar mee getrouwd is. Ze zijn hier samen met hun kinderen en kleinkinderen, die wel de berg opgelopen zijn. We hebben een heel, kort gesprekje. Hij loopt over van trots, trots op zijn Amerika en zijn politiek en zijn cultuur. Hij heeft er geen idee van hoe het in Europa is en zegt dat het hem ook niet interesseert. Hij zet zijn petje goed, schraapt zijn keel en loopt naar zijn vrouw... "have a nice trip and say; goei-jedag in Holland." Ik zie hem nog even driftig met zijn vrouw over ons praten. Fijn een man, een oud Nederlander die volstrekt gelukkig, tevreden en geïntegreerd is en het woord heimwee al heel lang niet uitgesproken heeft. Als hij een zusje heeft die Ursula heet, dan mist hij haar vast niet.
Morgen rijden we naar Newport in de staat Washington .
Trea en Peter