Vandaag was het weer zo'n dag!
Op weg naar de oostkust, doorkruisen we een prachtige streek. We rijden van de staat Montana, via Idaho naar de staat Washington. Het is rustig op de weg, veel wild links en rechts van ons. Ik moet zelfs regelmatig remmen en flink claxonneren om een hert te behoeden voor een dodelijke oversteek! We drinken koffie langs de weg in een of ander koffiehuisje, ze vinden het heel raar dat we niets willen eten. We komen aan het eind van de middag, terecht op een camping waar we niet willen zijn, ik krijg bijna ruzie met mevrouw de manager. Ze vindt het normaal dat je dingen beloofd om mensen op je campground te krijgen en vervolgens niet nakomt, nou niet met deze Hollanders! Wij annuleren de tweede nacht en zoeken morgen wat anders.
Maar goed, het was vandaag een dag om van te dromen zei ik toch? Echt zo'n dag waarom wij zo graag reizen. Alles klopte, het weer, de omgeving, de rit, jullie kennen dat gevoel vast wel.....Maar wacht, als een dag zo begint dan zit de magie in de lucht! We besluiten om te stoppen om een wandeling te maken. Fijne parkeerplaats, meteen een plekje voor onze camper, loopschoenen aan en we zijn vertrokken. We lopen naar de Kootenai Falls in de staat Montana. Het is een enorme partij water die daar over de rotsen valt. We lopen vanaf het pad naar beneden om wat dichter bij het water te komen. Ik neem een binnendoor weggetje, weg vanaf het pad en ik ontmoet daar een gezin, het zijn Mennonieten, de dames in fleurige jurken met mooi witte kapjes op hun lange haren. Zonder dat we er erg in hebben praat Trea een hele tijd met de vrouw en de dochters ik spreek met de vader en zoon.
Beste meelezers, jullie kunnen je er geen voorstelling van maken hoe leuk dit gesprek was. De man zijn voorouders kwamen van de Duits-Nederlandse grens,honderden jaren geleden kwamen ze vervolgd, vernederd, onderdrukt en beroofd naar de Verenigde Staten . Nu zijn het succesvolle kippenboeren. Ze zijn ook op weg naar Seattle voor een bruiloft, hun oudste is ook 25 en hun jongste ook 16. Op een of andere manier trekken wij dit aan, altijd hebben wij dergelijke ontmoetingen. Na een hele tijd, vinden ze het leuk om samen op de foto te gaan, we schudden elkaar de hand en ook de familie bevestigt hoe leuk ze het vonden, ze worden niet vaak aangesproken en zeker niet door toeristen.
Trea en en ik praten er nog lang over na over hoe bevoorrecht wij zijn dat we mensen zijn van deze tijd, dat we een beetje onze talen spreken, maar vooral, dat we geboren en gevormd zijn met een open geest en een open blik op de wereld. Dat we nooit bang zijn om contact te maken,
nooit zullen oordelen voordat we gesproken hebben met de mensen, en probeer dan nog maar eens te veroordelen!
Dat heeft ons, zolang als wij samen zijn en reizen, hele waardevolle ontmoetingen gegeven.
Overigens en het had heel goed gekund dat hij een zus had die Ursula heet, ik ben het vergeten te vragen?
We stromen zo over van positieve energie dat deze rotcamping er niets toe doet. Morgen gaan we gewoon weer verder en we zien wel wat op ons pad komt!
Trea en Peter.